Een bruine zachte vacht
En kwispelende staart
Een paar bruine ogen
Je ligt daar bij de haard
In je comfortabele mand
Lik jij je poten schoon
En kijkt me zo onschuldig aan
Jij blijft van mij gewoon
Je komt me springend tegemoed
En iedere nacht getrouw
Waak jij veilig over mijn huisje
Dat is waarom ik op je bouw
Maar nu is ineens de tijd
Dat ik je mee moet nemen
Je bent zo ziek, je merkt het niet
Je baasje moet nu wenen
Je houdt je flink dat wel
Maar slaapt dan gestaag in
Ik zeg je een laatste keer vaarwel
Maar heb in nergens meer zin
Mijn lieve beestje is nu weg
Maar in mijn hart is hij gegrifd
Voor altijd, eeuwig en altijd
Met een onuitwasbare viltstift
31-07-2008
misschien ken je de situatie...
Er is 137 keer gestemd.
Onbekend
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!