Een tas vol pech

ik liep
op een lange weg,
met op mijn rug
een tas vol pech.

ik kwam bij dorpen
en bij steden,
bij boerderijen
en kastelen.

en dan overal
waar ik was,
haalde ik een beetje pech
uit de tas.

ik gaf het aan de rijke,
die altijd geluk heeft gehad,
zodat hij misschien
niet meer zoveel geluk bezat.

maar op een dag
werd ik ontslagen,
want de mensen
waren aan het klagen.

Ze wilden
geen pech meer zien,
maar toch stonden ze voor mijn huis,
na een dag of 10,

eentje zei
heel verlegen,
ik had eigenlijk toch
graag wat pech gekregen.

Want nu iedereen gelukkig is,
Luister wat ik zeg !
ik vind het een beetje saai,
zo zonder pech.

En zo mocht ik
weer op weg,
met op mijn rug
mijn tas vol pech.