Te laat

De spanning, de slapenloze nachten
Niemand kan de zenuwen verzachten
Het gaat mis, dat spookt door mijn hoofd
Iemand heeft haar liefde voor mij beroofd

Ik moet wat doen voor hij het uitmaakt
Maar alles, mijn gedachten, mijn gevoelens, het kraakt
Het kraakt op zijn grondvesten
Hoe heb ik dit ooit kunnen verpesten

Ik was zo vrolijk, zo vol met liefde voor haar
Alles waar ik nu nog aan kan denken, zijn haar ogen, haar lach, haar stem
Waar is het toch zo misgegaan
Het voelt alsof ik zo ver ben, zover als de aarde van de maan

Moet wat doen, kan het echt niet meer aan
Misschien, misschien moet ik het laten gaan
Het schip eens verder laten varen
Zodat mijn gedachten zich eindelijk kunnen bedaren

De klok tikt maar door, door tot het moment
Het moment dat ik niks meer zie, wat ik ooit aan hem had herkent
Tot het moment dat ik het los kan laten
En weer over nieuwe liefdes kan praten