Alleen

Zwijgzaam loop ik tussen bomen,
en kijk droevig om me heen.
Hoe vaak ben ik hier gekomen,
maar voor het eerst, helemaal alleen.

Ik ben je dankbaar voor de tijd,
dat ik bij je heb mogen zijn.
Dit onverwachte afscheid,
verscheurt mijn hart en doet zo'n pijn.

Na 13 jaar kwamen zorgen,
ik kon niet meer op beide benen staan.
Dus ik besloot op een morgen,
dat ik zo niet verder wil gaan.

Ik zal altijd aan je denken,
je wijsheid, liefde en geduld.
De warmte die je deed schenken,
waarmee je mijn hart hebt gevuld