Zo alleen

Zo alleen
Zit ik hier, te huilen in me kamer.
Denkend aan die tijden
Die tijden van toen
De tijden met jou
De tijden met pijn
De tijden met tranen.
Ik had zo veel pijn
Ik kon het niet meer aan.
Je deed mijn moeder pijn.
En jou geluk was van je af genomen.
6 jaar lang geleefd met een goeie man.
Althans zo zag ik het in mijn ogen.
Tot je het flikte.
Je raakte me moeder aan.
Dat was het eerste dat ik niet van je gedacht had.
WAT MOET IK HIER MEE!!!!
IK KAN HIER NIKS MEE!!
wat doe je hier nog.
rot op!
eindelijk ben je weg.
Het geluk ruist weer door het thuis.
Maar toen die ander.
Ben, de grootste nachtmerrie.
Zo boos was ik op hem.
Ik wou hem nooit zien, niks
Hij MOEST weg.
Ik wou hem niet leren kennen.
Uit eindelijk gaf ik hem een kans.
Maar toen ging hij me vader spelen.
En elk feest van het jaar kerst pasen mijn verjaardag Alles.
Hij ging gewoon weg.
Wij waren niet belangrijk voor hem.
En elke keer kwam hij weer terug bij me moeder
Het spijt me het spijt me.
Ik wil dit niet ik verbeter me zelf.
En elke keer flikte hij het weer.
Eindelijk is hij opgerot.
Ik kon hem wel doden.
Blij dat hij weg is.
Eindelijk een schoon leven zonder iemand die aan me hoofd jankt.
Ik ben weer gelukkig maar me moeder.
Die is zo ongelukkig.
Toen Ben bij ons was, ze was gelukkig.
Niemand die der nog ongelukkig kon maken.
Alleen maar geluk