Jou grote geheim

We zaten daar, het was stil.
Ik voelde dat er iets was met je.
Maar toch ook weer niet.
Dus bleef ik wachten.

Totdat je zei dat je een groot geheim had.
Niemand wist er van,
Je zat er al maanden mee,
Je durfde het nooit te zeggen.

Je dacht dat iedereen je zou uitlachen,
Niemand meer vrienden meer wou zijn.
En dat iedereen je raar zou vinden.
Je kon het niet geheim houden.

Dus je vertelde het tegen mij,
Want je wist dat ik het zou respecteren.
Dat ik het niet raar zou vinden,
En je zeker niet zou uitlachen.

Het werd even stil,
Ik legde een arm om je schouder.
Er rolde een traan over je wang.
Maar je hoeft niet te huilen, schat.

Je hoeft niet te huilen,
Je hoeft je niet te schamen,
Je hoeft je niet klote te voelen,
Want je bent zoals je bent!

Mensen moeten je gewoon respecteren hoe je bent,
Misschien moeten ze even wennen,
Maar toch later begrijpen ze je,
En vinden ze je gewoon weer het meisje zoals ze je kende.

Ik blijf altijd bij je,
Ik sta er altijd voor jou,
Want samen staan we sterk,
Samen kunnen we alles aan.

Weet dat ik je respecteer hoe je bent,
Van je hou hoe je bent.
Dat ik met je mee huil al heb je pijn.
Schat, hoe je ook bent, ik blijf voor je vechten. (llllll')