Verlaten

Ieder van ons had een eigen leven,
vol met blijdschap, verdriet en liefde en pijn,
vol met eigen belevenissen en herinneringen
om te worden zoals we nu zijn.

Opeens werden we geconfronteerd met elkaar,
en ik voelde me meteen met jou verbonden.
Helaas konden we elkaar niet begrijpen,
omdat we ons niet in elkaars heinneringen bevonden.

Als ik je nu soms zo glimlachend
en vol dromen zie staan,
wilde ik dat er in jouw hoofd een deurtje was,
waardoor ik naar binnen zou kunnen gaan.

Straks verdwijnen we weer uit elkaars leven,
en zullen we elkaar moeten laten gaan.
Het is te laat om elkaar nog te bereiken,
maar de herinnering aan jou zal in mijn hart voortbestaan