Zij en ik

Ik zie een meisje, het meisje uit mijn gedicht
Ik hoor haar zachtjes huilen, ze veegt de tranen van haar gezicht
Ze kijkt me bedroefd aan en laat haar hoofd zakken
Het lijkt of ze instort, ik probeer haar hand te pakken

Het lukt me niet, ze zit nu ineengedoken op de grond
Het is nu alleen nog maar donker op de plek waar ze net nog stond
Haar lippen bewegen, maar ik kan niet horen wat ze zegt
Ik zie dat ze opnieuw tegen haar tranen vecht

Haar ogen gevuld met verdriet, angst en pijn
Ik vraag me af, wat zou er toch met haar zijn
Ze wil het me vertellen maar kan het niet zeggen
Het is ook te moeilijk om uit te leggen

Ik voel een traan over mijn wang glijden
Ik probeer de aanblik van het meisje te vermijden
Ineens voel ik haar verdriet, angst en haar pijn
Dan zie ik pas dat het meisje en ik dezelfde zijn