Met tranen in mijn ogen..

Met tranen in mijn ogen,
loop ik naar de zee,
hoofd gebogen,
neem me alsjeblieft met je mee..

Langzaam loop ik door,
totdat mijn hoofd alleen nog maar te zien is,
Moet ik dit wel doen?
Ja, ik móét. Niemand die me mist.

Nadenkend over alles wat ik heb meegemaakt,
Nadenkend over alle woorden,
die mij zo erg hebben geraakt.

loop ik langzaam weer verder,
Ik laat me vallen..
Langzaam zak ik naar de bodem,
niemand die het ziet,
geen enkele redder.

Ik voelde een hand,
het pakte me beet,
ik werd neergelegd in het zand,
ik zei zachtjes dat het me speet..

Ik deed mijn ogen langzaam open.
Hoeste al het water uit mijn mond.
Keek in de ogen van een jongen,
hij zei woorden die ik niet verstond,

Langzaam zakte ik weer weg,
te zwak om nog te luisteren,
te zwak om nog te praten,
te zwak om nog te fluisteren.

Ik voelde een druppel op mijn wang,
de traan was niet van mij,
maar van de jongen..
De enige traan die ooit voor mij gelaten was.