Stok in mijn hand

Ik had een stok in mijn hand,
daarmee schreef ik in het zand;
'Als je deze woorden meeneemt naar de zee,
neem mij dan alsjeblieft met je mee..'

Ik wachtte totdat de woorden langzaam begonnen te verdwijnen,
maar zelf bleef ik gewoon staan,
ik wachtte totdat de zon stopte met schijnen,
maar de zee had me gewoon laten bestaan.

Ik pakte een pen,
en schreef op een blad:
'Als jij word meegenomen door de wind,
neem mij dan met je mee,
ik ben mijn leven zat..'

Toen het blaadje weggewaaid was,
Voelde ik de wind door mijn haar,
heel even dacht ik dat de wind me ook liet zweven,
maar ik was veelte zwaar.

Ik kraste een hartje in een boom,
het hart stond voor het leven,
de zee liet het hartje met rust,
&de wind liet het hartje niet zweven,

Ik beschouwde dit als een teken,
Ik bleef in leven,
Liet mijn hart spreken,
en ben voor altijd mezelf gebleven.