zo gewoon

de aarde,
van grond en steen,
wat gras en bomen,
woestijn en veen.

de zeeën,
van water en zout,
de een warm,
de ander koud.

de zon,
van helder vuur,
zal opbranden
op ten duur.

de wind,
van +plus" naar - min''
zal nooit waaien,
van het einde naar het begin

de wolken,
van water en wit,
je weet maar nooit,
waneer er wat in zit.

al die dingen,
voor ons: heel gewoon,
de een geloofd van moeder natuur,
de ander van de heer en zijn zoon.

maar wat het nu werkelijk is,
zullen wij waarschijnlijk nooit weten,
maar zolang ik leef,
zal ik deze vraag niet vergeten.