Pijn

pijn

Van s’ ochtends tot s’ avonds,
Elke dag opnieuw.
Ruzies, schelden, slaan.
Het verdriet en de pijn,
Ik kan het niet meer aan.

Wat moet ik doen?
Terugroepen, terugslaan.
Of het gewoon over me heen laten gaan.
Telkens als ik bij vrienden ga,
Zie ik het geluk en de warme sfeer die in huis hangt.
Maar bij mij thuis…
Het verdriet en de pijn.
De tranen staan in m’n ogen,
Ik kan het niet meer aan.

Is er een oplossing?
Is er iets aan te doen?
Misschien een touw, of een rijdende trein.
Ach wat kan ik eraan doen?
Het lef om te springen heb ik niet,
dus blijf ik maar zitten met m’n verdriet.
of weglopen.
maar waar naartoe?
Hoelang zou ik het volhouden?
Er is niks aan te doen.
Het verdriet en de pijn,
Ik kan het niet meer aan.

Steun zoeken bij vrienden,
Is het enige wat me rechthoud.
Naar school gaan en lachen.
Naar huis gaan en huilen.
Dag in dag uit.
Telkens hetzelfde.
Niks aan te doen, niks aan te veranderen.
is dit mijn leven?
Verdien ik dit?
Ach voor alles is wel een reden.
Ik leef m’n leven zoals het is.
Het verdriet en de pijn,
Ik kan het niet meer aan.
Maar ik kijk hoopvol naar de toekomst,
Ooit zal ik wel nog terugslaan.