Met mezelf weer in de knoop

Vaak weet je niet wie er achter je staat, wie je steunt in goede en slechte tijden,
de kans groot is dat een persoon dat wel beweert,
terwijl als je die nodig hebt de rug naar je toe keert.
Heb je wel eens het gevoel dat je er alleen voor staat,
voor de grote mensenwereld vol vreugde maar ook haat?
Heb je ook wel eens het gevoel dat als er zoveel om je heen gebeurd,
wat met jou te maken heeft, dat verdriet je overvalt,
dat tranen je hart overspoelt,
en niet meer weet welke houding je moet gebruiken,
als je je totaal niet op je gemak voelt?
Als je mensen het probeert uit te leggen maar ze totaal niet weten wat je bedoeld?

Weer zit ik met mezelf in de knoop,
een tijd ging het goed en had ik weer hoop.
Eindelijk geslaagd, verder gaan met me leven,
nieuwe rondes, nieuwe kansen en opnieuw alles geven.
Ik ging weg van school, met een schuldgevoel en met spijt,
ik heb het niet goed afgesloten, en ik die het mezelf verwijt.
De ander heeft het allang voor zichzelf afgesloten alsof het niks betekende,
en ik dacht nog zo dat ik al die jaren op haar kon rekenen.
Niet eens klappen voor mij omdat ik geslaagd ben,
damn het lijkt net alsof ik haar totaal niet meer ken.
En me vader die me totaal niet kent, niet eens weet wie ik ben.
Zelfs de juf zei tegen mij: Ik weet dat het niet goed met je gaat,
en me eigen vader die dat niet eens ziet daarom dat hij niet meer voor mij bestaat.

Er gaat zoveel door me heen,
mensen die ik bij me wil houden maar eerst moet laten gaan,
steeds weer een traan, en die maakt zijn eigen baan.
Mensen vragen hoe het met me gaat,
ik word rood en blijf ontkennen terwijl het verdriet me vanbinnen dood.
Niemand weet wat er in me speelt,
en houdt ik ook zo graag,
elke keer hetzelfde antwoord, bij dezelfde vraag.

Hoe kom ik weer tot rust, bij mezelf,
ik weet niet eens meer hoe dat moet, misschien maar voor de helft.
Hoe kom ik nog hieruit, uit mijn eigen verdriet,
wanneer gaat de pijn weg,
en de overstroming die mijn hart overgiet.