Aan de kant

Deze laatste dagen gaan compleet langs me heen

Het lijkt alsof ik dit leven niet leef

Dat ik aan de kant sta en ik kijk toe

Hoe ik mezelf kapot maak en hoe ik er niks aan doe

Ik vraag mezelf vaak af of ik er iets aan kan doen

of dat mij dit is overkomen en ik alleen deze pijn voel

ik kan accepteren dat ik nooit gelukkig zal zijn

maar laat de dagen dan gewoon verdraagbaar zijn

soms wil ik uit het leven stappen soms ook weer niet

mijn aparte uitingen worden gevoed door mijn verdriet

mijn verdriet die soms opeens verdwijnt

dan voelt het alsof ik dan toch misschien gelukkig kan zijn

maar dan opeens komt het weer terug...

Dan schiet ik terug in mezelf

verdwaal ik in mezelf

kan niemand me bereiken en ben ik alleen met mijn verdriet

hopend dat niemand me ziet

want niemand die dan nog helpen kan

mijn gestoorde gedachtes die niemand horen zal