Een klein wensje

keek ik dan toch naar iets wat er eigenlijk niet was?
wilde ik gewoon blind zijn om de angst niet onder
ogen te hoeven komen... ik wilde zo graag geloven
dat ik jouw, wel mocht aan kijken maar ik liep
denk ik van de ene naar de andere val

het listige spel wat liefde heet, zo oneerlijk en
iedere keer val ik weer harder ik herhaal die vraag
niet meer `waarom` heeft geen zin om te vragen
het gebeurt gewoon zonder dat je het kan beseffen
volgt de volgende val alweer op de vorige

het blijft zich opstappelen zoveel, het worden er steeds
meer op 't moment heb ik die iemand nodig maar waarom
moet U me juist nu laten zien dat ik het zoals gewoonlijk
weer eens alleen moet doen...

alleen een woord wat ik ben gaan geloven, eenzaamheid is
een gebruikelijk begrip geworden, maar ach ik ben het gewend
geraakt dus hou mezelf hoog

maar zodra ik naar boven kijk en de sterren zie schijnen
weet ik dat die laatste wens bewaarheid word...