Door een diep dal!

Tranen vloeien over mijn wangen.
Maar niemand die het ziet.
Ongelukkig met mijzelf.
Maar niemand die het ziet.
Eenzaam en alleen.
Maar niemand die het ziet.
Gevangen in mijn lichaam.
Maar niemand die het ziet.
Ik heb een muur om mij heen.
Ik heb een masker dat ik draag.
Een muur om mij te verweren.
Een masker om mijn verdriet te camoufleren.
Niemand kan mij nu nog pijn doen.
Maar ik kan mij niet langer verstoppen.
Ik kom met mezelf op de proppen.
Ik ga een lange weg.
Dieper dan ik ooit ben geweest.
Nu hoef ik mij niet meer te verstoppen.
Nu ik heb gedeeld mijn pijn.
Ik leer eindelijk open te zijn.