Ik mis de tijden, jij niet?

Wat hadden wij leuke tijden!,
die waren niet te vermijden.
Met jou kon ik lachen en huilen,
bij jou kon ik altijd komen om te schuilen.
Tegen jou kon ik alles vertellen,
jou kon ik altijd bellen.

Ik dacht.. onze vriendschap is echt,
En in goede en in slechte tijden bleef ik voor onze vriendschap in gevecht.
Er kwamen leugens waarvan ik dacht,
"het zal wel waar zijn",
maar het waren leugens.. en die had ik niet verwacht.
Ondanks al die leugens bleef ik vechten voor onze vriendschap,
maar in jou ogen leek het maar een goede grap.

Wij zijden ook altijd: "wij zijn door niemand te breken"
maar daar ging jij een stokje voor steken.
Wanneer mensen iets zijden ging je het geloven,
Wanneer mensen zijden: “ als je dit niet doet gebeurt er dat”, ging je dat beloven.
En ik...ik was gewoon helemaal niks meer,
en dat deed mij het meeste zeer.