Ademen elkaars erosie

je vingers op de rots
een hand met energie geladen
tastend naar de lijnen
die potentieel laten verdwijnen
in een wisselende stroom

het lijkt een droom
om alles weer te weten
tijd als factor te vergeten
in steen vloeit de geschiedenis
tot heden weer ineen

magma is mijn hart
zee en wind koelen
hitte van mijn huid
in vogels vinden zich m'n ogen
het vruchtbaar land blijft kind

we rijpen in gevoel
ademen elkaars erosie
de aarde is verblijf
het tijdelijke lijf is blijk
van gods aanwezige emotie