Pijn en verdriet

Ik voel me een soort obstakel in het leven
Nooit veranderend, stilstaand in verdriet
Zou het niet veel gemakkelijker zijn
Als ik niet meer zou bestaan
De wereld zou het niet merken

Wat is nou een leven leiden
Als al het goede in het slechte verandert
Helemaal alleen in de duisternis
Alle dromen uit het verleden
Vergaan zonder liefde in mijn hart

Zonder adem, snakkend naar lucht
Ik zie niets behalve duisternis
Mijn gedachtes zweven door mijn hoofd
Nemen het laatste beetje hoop met zich mee
Het voelt allemaal als een grote leugen, een te moeilijke strijd

Waar is toch mijn ziel
In al deze chaos van pijn en verdriet
Onveroordeeld en gelukkig, maar vooral onschuldig
Mijn hart in de steek latend is ze er van door
Wetend dat er een einde komende is aan deze nutteloze strijd