Wat ik wil!

ik kan niet rustig slapen,
want het verleden volgt me in me dromen.
hoe heeft het ooit zo ver kunnen komen.

Ik word gek door mezelf,
Help mij een beetje zacht en zwak,
grijp me zelfgemaakte scherpe staal voor nog een kras.
Denkend aan de tijden toen ik nog
nergens aan hoefde te denken en gelukkig was.

Littekens op me huid,
om nooit meer te verdwijnen, het zijn blijvende lijnen.
Iets zegt mij wat ik moet doen, en wanneer,
en zo gaat het dus ook elke keer weer.

Het wil niet weggaan de stem,
het lijkt het net alsof ik mezelf niet meer ken.
Het maakt me gek, de stem in mij hoofd,
maar nu ben ik er echt klaar mee, ik heb het mezelf beloofd.

Ik luister naar mezelf wat ik doe en wil,
ik ga niet meer luisteren na de stem, het doet maar met z’n gegil!
Ik wil mezelf niet meer pijn doen en beschadigen,
ik wil niet meer de stem in me hoofd die altijd maar zit te klagen.

Ik wil schijnen als een ster en laten zien wie ik echt ben,
ik wil papier en ik wil gedichten schrijven met een pen.

Zoals een persoon tegen mij heeft gezegd,
“Je kan veel bereiken, zolang je maar in jezelf blijft geloven,
en je creatieve gedachtes laat stromen.”

En ook al blijft de stem in me hoofd spoken,
met die wijze woorden ga ik na bed zodat ik toch kan dromen!