Onopgemerkt stil

Ondergaande zon strekt geruisloos
zijn laatste lage stralen
Spelen een schimmenspel
schijnen rakelings over 'n
volgepropte vensterbank

Door met vette walm bewaasde ruiten
en vliegenkadavers hun weg vinden
over tot draads gesleten pers
waarvan de schakering al zolang
geleden verdwenen was

Zo hier en daar
nog 'n vergeelde tegel
met de spreuk
'hoe welkom' men wel was
en beter als hier tikte het klokje nergens meer
blijven bidden gelastte zo ook de Heer

'n beslagen zilveren fotolijst
geeft de beeltenis weer, van een jonge vrouw
die vroeger zo mooi was en vol leven
Wijzers van de tijd zijn onopgemerkt stil
blijven staan,
nu zij haar geest aan de eenzaamheid heeft gegeven





www.droomster.nl