Ongevraagd afscheid

Het staat vast..
Het is besloten..

Vragen die door mijn hoofd spoken.
Waarom moest dit gebeuren ?

Het is voorbij.
Je hebt gekozen..

Vragen waar ik nooit een antwoord op zal krijgen.
Niemand die me gaat vertellen, waarom ?

Het is gebeurd.
Ik durf niet te kijken.

Ik heb de haat aan dit moment.
De haat aan dit afscheid.

Voor wat heb ik je eigenlijk leren kennen ?
Voor wat heb ik al mijn tijd aan jou besteed ?

En blijf ik achter met dit gevoel..
Zonder iets of iemand..

Herinneringen die ik er aan overhoud.
Daar ben ik toch niks mee..?

Ik voel me hopeloos alleen.
Dat is het enige waar ik over zeur..

Ik hoop dat ik je op 1 dag nog wel tegen kom.
Maar dan hoef ik je niet te verlaten.

Dan blijf ik aan je hangen..
Zoals je me beloofd had.

Beloftes vertellen is makkelijk..
Maar ze waarmaken is een heel ander verhaal.

Ik geloof niks meer van jou.
Want alles wat je me vertelde was zeker gelogen ?

Het afscheid waar ik niet om gevraagd heb..
Valt ineens door de deur.

Ik moet er wel mee leven.
Zoals alle andere mensen..

Ik moet het nemen zoals het is.
Want veranderen maakt het alsnog erger.