Ongeloof

Weer vertel ik een leugen.
Vertel ik dat mijn ouders me niet wilden.
Dat mijn ouders niet van me hielden..
Ze stuurden me jong weg.
Naar een school waar ze voor me zorgde. Iedereen was er koud..
Nooit was er iemand die me vasthield en zei dat ie van me hield.
Ik miste het gevoel dat je me een kusje op mijn voorhoofd gaf.
Altijd maar gewild dat het waar was..
Dat mijn ouders me niet wilden.
Ik beschreef mijn gevoelens op papier.
Ik vertelde hoe mijn dag was gegaan.
Maar eigenlijk was er niemand het las.
Altijd een 'geheim' dat ik met me meedroeg.
Nooit wilden geloven dat mijn ouders me verlaten hebben.
Nooit wilden geloven dat ze er niet meer zijn.
Van jongs af aan altijd leugens verteld omdat ik het niet wou geloven.
Mijn breekbaar hart vol verdriet is vol met ongeloofwaardigheid.
Na al die jaren heb ik het moeten aanvaarden.
Dat je dingen moet gaan geloven die je niet wilt geloven.
Dat ze nu hopelijk veilig zijn..
In stilte schrijf ik een brief.
Mijn laatste, ik schrijf dat wat je ook wilt.
Je altijd de waarheid zal moeten geloven, dat je je moet gaan neerleggen bij wat er nu is.
Met spijt in mijn hart steek in de brief in een envelop..
En leg hem bij de rest van ongelezen brieven.
Mijn hart die ontploft, opeens zit ik gevangen in mijn eigen angsten.
In mijn eigen dromen van fantasie waar alles goed en wel is.
Waar ik bij jullie kan zijn.
Maar het is verdwenen.. Opgegaan in stof.
Ik probeer mijn angsten te verbergen.
En moet me er stilletjes bij gaan neerleggen dat ze me ongekozen, echt verlaten hebben..