Vogels die fluiten

Als de vogels fluiten, hoor ik u.
Als de nacht valt, voel ik u.

wanneer de wind mij omhelsd met zachten vlagen liefde, hou ik van u.
wanneer de regendruppels het leven roepen, herinner ik mij u.
als mijn handen verlangend strekkend naar de zonnestralen verblind u mij, door de glans van schoonheid die mij omringd en de ontroering die in mij ontwaakt, verlangend de vrede/harmonie die mijn zelf verwacht en erkent.

wanneer verdriet mij verstikt, vol emotie en pijn, ontlaadt u mij.
Wanneer verdriet mij verstrikt vol emotie en pijn, ontlaadt. u mij, wanneer de golven dansen in de dieptes en leechtes, vol leven en kracht.
verwondert u mij onverwacht en weer.

de kracht van het juiste/het goede verwonderd mij weer.

als mieren hun werken vol trots vertonen, schokt het mij van de kennis die spreidt als teken naar mij en als troost voor mij, als leiding naar mij en als troost voor voor, als leiding naar mij
Mij .
laat net als de prachtige schijnsel van de maan die zijn spiegeling toont.
de weerkaatsing jubelt en roept, o, god, hoeveel schoonheid kan mijn hart verdragen.
met liefde en nederigheid beleef ik mijn bestaan , Dat ik voel, dat bessef, dat ik leef.
dat ik kan verwonderen over de sterren die stalen .

hoeveel zijn door het onbekende barmhartigheid, naar de wonderlijke creatie van het zijn. van het bestaan en van de mens
vol dankbare liefde en geluk dat , ik besta, dat ik voel ,
weerkaatsing toont van al het geliefde, de wijsheid, dí