De storm joeg vuur

vertel de bomen maar
dat je bent vreemd gegaan
als pril en groen ontlokte je
de zinnen stond nonchalant
ineens het hele bos te minnen

je flirtte met je blond
je ogen waren dauw
en vochtig als je mond
de zon kleurde je haren
jij bracht de wind niet tot bedaren

jij wakkerde hem aan
spiralend snel in kleine hozen
je warmte raakte iedereen
gekoesterd door jouw zachte vozen
je lach brandde het middaguur

de storm joeg vuur
door alle harten
kieskeurig was je niet
zo ben je vreemd gegaan en mij
heb je zonder scrupules laten staan