En dan kom jij.

Ook echt niemand waarschuwt hoe zwaar dit stomme leven is.
Niemand zegt je hoeveel pijn je kan dragen, en wanneer het te veel wordt.
Niemand die je vertelt, of die wel echt van je houdt. Niemand die zegt dat je alles voor hem of haar bent. Niemand die ziet hoeveel pijn er binnen in je zit. Niemand die je tranen kan zien. Niemand die jou stille hulpkreten hoort. Gewoon helemaal niemand.
Niemand zegt je dat je in dit leven, er zo goed als alleen voor staat.

Niemand zegt dat dit zo zwaar zou zijn. Niemand zegt dat het overgaat. Niemand die zegt dat het wel goed komt. Niemand die me hand vast pakt, en zegt ik ga je helpen, we komen er samen doorheen. Samen door dit stomme leven. Want als je nou eenmaal sterft, heb je deze hele leven helemaal voor NIKS geleefd. Voor niks.

En dan, sta jij daar. Plotseling. Je pakt me hand, zegt dat je zoveel van me houdt, en dat je mijn pijn ziet, mijn hulpkreten hoort, en dat we er samen tegen gaan vechten. En dat hij dit leven niet voor niks heeft geleefd. Hij heeft geleefd, geleefd voor mij.