mijn muur

tranen komen boven
kan ze niet meer tegenhouden
rollen van mijn wangen
helpen een muur te bouwen

ben in mezelf gekeerd
en afgesloten van de rest
niemand die me ooit nog pijn doet
niemand die me ooit nog kwetst

verborgen achter een masker
alle verdriet en pijn
altijd een glimlach bovenhalend
terwijl ik hier niet meer wil zijn

elke dag die gevoelens
de plannen die ik maak
wat als ik er niet zou zijn
dat denk ik nu zo vaak

tot nu toe tegengehouden
maar hou het niet lang meer vol
gedachtes zijn er continu
vermoeidheid eist zijn tol

hoelang kan ik het nog aan
hoelang gaat het nog duren
tot ze barsten, scheuren, breken
mijn dikke, sterke muren