Mijn leven

Een levend lijk...
Een levend lijk met veel te jonge ogen
Te licht bevonden,te zwaar gewogen
Weer die spiegel die haar heeft bedrogen
Bijna klaar voor het graf
Telkens tegen haar ouders gelogen,
Terwijl haar moeder haar dit leven gaf

En dan die pijn...
Die pijn die ze niet wou voelen
Elke gedachte in haar hoofd zat te woelen
Alleen snijden hielp haar af te koelen
Maar hoe bekrompen moeten je gevoelens zijn Om pijn te bestrijden met pijn?
Dat is wat ze automutilatie noemen.
En automutilatie schijnt verslavend te zijn.

Die eenzaamheid...
Die eenzaamheid voelde ze overal.
Dat gaf haar telkens een ergere terugval
En ook al was ze een ernstig geval
Ze werd nog steeds niet geholpen
En dan dat verhaal dat niemand haar geloven zal.
Ze zat nu toch al in haar eigen wereld verzonken

Dit verhaal gaat over mijn leven...
Mijn leven zonder vrede en rust
Ik die voor mijn eigen gevoelens vlucht
En dan zeg ik telkens met een zucht:
Ik ben het zat,ik heb hier geen zin meer in
Maar ik ben me er niet van bewust
Dat ik dan telkens opnieuw met het verhaal begin...