Keer op keer

Daar ging het meisje weer
Keer op keer
Dan vluchtte ze naar de wc
Haar eten nam ze mee
Iedere maaltijd vluchtte ze weer terug
Ze deed alles heel vlug
Ze maakte haar maag helemaal leeg
Over haar gezicht liep een vuile veeg
Ze was verscheurd vanbinnen
Ze wist niks anders te verzinnen
Haar vriend wilde haar niet meer zien
Maar ze dacht als ik afgevallen ben misschien
Dan zal hij me toch wel weer durven aankijken
Op school bleef iedereen haar maar ontwijken
Ze was te dik ze wist het wel
Het was voor haar een spel
Als ik elke week weer een paar kilo van mezelf geef…
Ze wist niet dat er niks meer van haar over bleef
Als ze in de spiegel keek zag ze een hoop ellende
Ze wilde dat haar ouders haar wat meer verwende
Maar haar ouders zeiden geen woord
Er is niemand die naar haar hoort
Ze bleef maar afvallen en afvallen
Daar begon het mee daarna kwam het flauwvallen
Ze spuugde al haar ellende in de wc
Tegen elk tussendoortje zei ze nee
Niemand op school wilde nog met haar praten
Ze wilde haar alleen laten
Ze wisten niet dat ze verscheurd was en alleen
Maar daar keek iedereen overheen
Haar ouders zeiden wel dit gaat niet goed
Maar ze wisten niet wat anorexia met je doet
Na maanden vol verdriet is ze opgenomen
Ze wilde niet meer dromen
Over haar leven en haar gelaat
Maar toen haar ouders dat beseften was het al te laat
Ze is nu veilig bij haar Vriend
Want ook zij had een mooie toekomst verdiend
Zij is gesloopt vanbuiten en vanbinnen
Tegen haar vergevorderde ziekte was niks meer te verzinnen
Haar enige Vriend was Jezus en Hij zei;
Wacht maar.. straks ben je veilig bij mij