Mijn pauze met jou

Een zoemende bel, de pauze begint.
De tijd op school die ik het leukste vind.
Mijn boeken dumpen, en opzoek naar jou:
Degene van wie ik het meeste hou.

Dan zie ik je plotseling staan,
en durf opeens niet meer naar je toe te gaan.
Omringd door je vrienden, lachend en al.
Ik vraag me af of ik het ooit durven zal.

Je ziet mij, en komt naar me toe,
ik word van mijn zenuwen langzaam moe.
Ik stamel "hoi" en sta verder stil.
In mijn hart klinkt een gil.

"Zeg dan iets!" zegt een stemmetje in mijn hoofd,
maar jij hebt me al helemaal verdoofd.
Ik schuif een stukje dichter naar je toe.
Ik wil je aanraken, maar hoe?

Voorzichtig raak ik je vingers aan,
ik voel dat mijn vlinders op hol slaan.
Je kijkt me verlegen aan met je lieve lach,
en ik vraag me af of ik je hand vastpakken mag.

Ik voel me warm worden van binnen,
en heb het idee dat we nu pas echt beginnen.
Verzonken in jouw ogen zweef ik door de lucht.
Met jou aan mijn hand, er klinkt een diepe zucht.

Een zoemende bel zet je opeens aan het lopen,
dan besef ik dat de pauze alweer is afgelopen