Terugkeer van een oude vriend

Een oude vriend verwelkom ik
Lang niet gezien en ook zeer gemist
Voor anderen als kiespijn maar als bekende gegroet
Dat gevoel dat eeuwig van mij zal zijn
Mij alleen, ten gronde gericht
Met een lach op mijn gezicht

Ik hing daar al een tijdje zo
Mijn blik verstrooid want het ontbrak
Mij aan zuurstof en emoties
Want ik ben niet bang nooit meer
Voor een val uit een openstaand raam
Of rammelend metaal van een sneltrein

De balk houdt zich goed maar het touw
Was zwak als een glas gescheurd
Veilig naar de grond ik viel
Want daarboven blijkt onaards voor mij
Nooit wil ik zijn daar waar anderen beleven
Ik voel me niet thuis, ter hemel verheven

Ik kwam, ik zag, en teleurgesteld ik was
Het was het niet waard, voor geen duizend staven
Goud als de zon die ik elke keer onder zie gaan
Vraag ik mij af, is dit dan de laatste
Keer dat ik het daglicht zie

Wensend dat ik niet wakker wordt
Val ik in slaap, in mijn dromen sterf ik
Keer op keer, en als mijn ogen weer openen
Vervloek ik mijn adem
En het bloed dat stroomt
Telkens, gelijk met het kloppen des hart

Ik ben niet als anderen
Mijn geest een op hol geslagen beest
Zelfvernietigingsknop geactiveerd
Ze fluisteren, mijn blik is leeg
Maar mijn hoofd is vol
Van onrust en schaamte en schuld

En woede, en haat, en angst
Angst voor het leven
Spoedig groter dan de dood
Het werkt averechts, ik zeg je, kijk uit
Die verwoestende pillen, mijn gedachten in de knoop
Wat moet ik doen, wat moet ik doen

Was het maar weer als toen
Mijn duister groter dan het licht
Onderdrukt, de kant die ik vrees
Maar ontsnappen zal hij, uit de kooi
Gebouwd lang geleden, de sleutel weggegooid
Vrij van mezelf, het is maar een droom

Gebrekkig ben ik geboren
Gebrekkig zal ik sterven
Eenzaam geleefd en in stilte vertrokken
Hoe vaak zal de klok luiden, tot de vondst
Ik mijn redding
Of iemand mijn lichaam