Eeuwig onbegrepen

Eeuwig onbegrepen door al dat leeft
Zij die in zoveel stukken zijn gebroken
Dat ze vergeten wie ze zijn

Niemand om de scherven bij elkaar te rapen
Niemand die moeite doet
Niemand die het wat deert

Want ze missen de glimlach
Die plaats heeft gemaakt voor bitterheid
Ze zijn er nog, diep weggestopt

Achter hoge muren schreeuwen zij
Om begrip, een troostende schouder
Recht aangekeken door sympathieke ogen

Maar niemand ziet dat verloren ineengedoken kind
Verlaten door vrienden eens vertrouwd
Gehaat door familie eens geliefd

Iedereen ziet enkel wat ooit was
Voelt enkel die afstand, veilig en ver weg
Hoort enkel die zinloze woorden

Maar zoals je een vriend geteisterd door ziekte
Niet kwalijk neemt er niet altijd te zijn
En af en toe wat hulp nodig te hebben

Zoals een blinde niet zwak is voor het niet kunnen zien
Je een dove niet vervloekt voor het niet kunnen horen
Kun je hen niet veroordelen, niet kwalijk nemen

Want zij zijn even ziek, als getroffen door kanker
Onvrijwillig en buiten hun macht
Simpel herstel niet mogelijk

Die ontwijkende ogen, die harde woorden
Dat afstandelijk gedrag, die weerkaatsing van schuld
Enkel om te verbergen, terwijl ze smeken om onthulling