Familie

Soms lijkt het alsof jullie precies hetzelfde zijn als hem,
en vat het niet op als een belediging maar het komt omdat ik hem ken.
Hij neemt afstand en dat doen jullie ook,
althans het lijkt zo dus waar blijft de hoop.

Ik kan elke keer wel blijven afwachten en heb het zo vaak gezegd,
laat me zien dat jullie familie zijn en dat ik weet waar ik voor vecht.
Jullie nodigen me uit en overspoelen mij elke keer weer,
maar het wordt vaak afgezegd en word ik opnieuw teleurgesteld en dat doet zeer.

Is het mijn schuld dat de connectie zo slecht is aan mijn vaders kant,
of kan ik er niks aan doen en blijft het voor altijd zo de band..
Het is net als een boek die ongelezen blijft,
die elke keer wordt geopend maar weer wordt gesloten
omdat het papier snijd.

Mijn gedachtes zeggen dat ik jullie allemaal aan die kant moet vermijden,
maar mijn gevoel zegt dat ik het niet kan want onze bloed loopt door dezelfde lijnen.
Jullie teleurstellen misschien niet alleen mij maar ook anderen,
dus dat betekent dat jullie beter moeten gaan nadenken maar misschien ook beter moeten handelen.

Het kan zo niet langer en jullie doen misschien later alleen maar mensen pijn,
het zal ooit gebeuren dat ze het opgeven en geen familie meer van jullie willen zijn..