scheermesje.

het is al een tijdje geleden,
normaal spreek ik niet vaak over het verleden.
maar alsjeblieft, laat me dit verhaal vertellen,
ik heb het niet verteld, want ik wil niemand kwellen.
maar hopelijk luister je, en snap je mijn bericht,
het wordt alleen maar dit gedicht.
ik voelde me niet goed, en was weer overstuur,
ik probeerde de minuten te vechten, maar kwam niet door het uur.
Ik liep naar de badkamer, en sloot mezelf op,
ik kon niet meer, ik was doodop.
ik deed me muziek aan, zodat je me niet hoorde huilen,
altijd makkelijk, om je gesnik te verschuilen.
Ik stapte in de douche, de stralen over me lichaam,
zolang je nu maar weet dat ik me schaam.
'' het voelt beter'' hadden ze gezegd,
nou, voor mij was het alleen maar een gevecht.
ik zag het mesje, en voelde de twijfel zakken,
strekte me hand uit, om het vast te pakken.
ik streek ermee langs mijn arm,
het voelde niet goed of warm.
je zag het niet, dus ik ging door,
toen zag ik dat ik mezelf verloor.
ik legde het terug,
ik bedacht me gelukkig vlug.
toen ging ik naar bed,
schuldgevoelens, alsof ik het niet red.
rode strepen begonnen zich te laten zien,
het is morgen wel minder, misschien..

de volgende morgen werd ik wakker,
en mijn huid voelde zich alleen maar strakker.
er zaten korsten, het was opgedroogd,
ingesmeerd met make-up en afgedroogd.
en op school vroeg iemand, ''wat heb jij gedaan?''
ik begon te lachen, maar vanbinnen die traan.
''ik heb me langs de muur geschuurd'',
die leugen, had wel een eeuwigheid geduurd.
Ze geloofde het, en ik was opgelucht,
weg die glimlach, vanbinnen een zucht.

Het was de enige keer,
en ik doe het nooit meer.
Dankjewel dat je wou luisteren naar mij,
diegene die me redde, dat was hij.