Rust maar zacht, Oma

Voor mijn lieve Oma,

Je vocht,
een onterechte strijd.
Je wilde nog zo lang mee,
maar het was nog maar een korte tijd.
Het vuur begon steeds sneller te doven,
met onze liefde als zuurstof,
bleven we maar stoken.
Langzaam werd deze strijd gewonnen,
door die ongelooflijke ziekte.
Maar de liefde,
die jij ons altijd had gegeven,
dat overtreft alles,
dat zal altijd blijven leven.
We hebben je los moeten laten,
zonder dat we je laten gaan.
In ons hart zul je altijd blijven bestaan.
Een engel,
dat zul je nu zijn.
nu heb je rust,
verlost van alle pijn.
Met zoveel kracht,
vocht je dit gevecht.
In de tijd die je nog had,
waren er oprechte woorden gezegd.
Die woorden draag ik altijd met me mee,
net als de herinnering,
wij lachend met z’n twee.
De moed,
die jij tot op het laatste moment bezat,
dat zullen we nooit vergeten,
net als de kracht die je had.

Oma, je bent nu niet alleen een engeltje.
Maar ook een vlinder, bevrijd uit de cocon van pijn.
Nu fladder je heerlijk vrij,
op een plek waar jij graag wilde zijn.

Nooit zal ik je vergeten.
Voor altijd zal ik aan je denken.
Voor altijd zal ik je missen.
Maar vooral,
zal ik altijd van je blijven houden.

Lieve Oma,
Huil niet meer.
Geniet maar weer.
Lijd niet meer.
Rust maar zacht, Oma.
Voor de laatste keer.