Je weet niet wat je hebt

Je weet niet wat je hebt totdat het weg is, je weet niet waar je heen moet totdat je weet wat jou weg is.
Totdat je ontdekt wat jou lot is, welk pad jij moet volgen, welke richtingen pijn doen, en hoe je kan omgaan met de gevolgen.
Je wilt een masker op, jezelf verstoppen, je wilt niet verder, je ziet geen uitweg, je moet rusten maar je kan niet stoppen.
Je bent er klaar mee, je zakt in elkaar, je valt op de grond en denkt laat het maar, je kan niet omhoog, de lasten zijn te zwaar, je bid, je huilt, en op je knieën in de modder vraag je, wanneer ben ik hier klaar.
Met tranen in je ogen ga je overal heen, je loopt, rent, zoekt, waar moet ik heen.
Je voelt je zwak, weak, en niemand begrijpt je, je voelt de ogen op je, de woorden over je, ja het grijpt je.
Je houd je sterk in de ogen van de rest, ze zeggen van niet maar je doet echt je best.
Dan komen die momenten, dat je even alles vergeet, door drank, drugs, niemand die het weet.
Je bent nog zo jong, je leven word wel beter, maar door die dingen in het verleden, weet je nu niks meer zeker.