Ik had gelogen

het spijt me, ik had gelogen.
er liep wel een traan, en dat had niet gemogen.
want, hoeveel tranen er ook gaan vallen.
diegene, die ik wil, is er niet, om ze op te vangen.
ik ben niet bij je, en dat had wel gemoeten,
dat is het pad wat ik hoor te lopen, me me eigen voeten.
maar, de fantasie lijkt te mooi om waart te zijn,
dus gaan we veder via hier, door alle pijn.
ik heb het gevoel, dat wij bij elkaar horen,
het gemis van jou in mijn leven, blijft door me hart boren.
het spijt me dat ik heb gelogen,
het was fout, het had niet gemogen.
het spijt me, dat ik niet naast je sta,
maar ik blijf bij je, waar je ook gaat..