Op grond van lang geleden

je handen vragen
meer dan ik kan dragen
je mompelt zacht
een dank je wel

maar je ogen kijken weg
zien het land verdrogen
de woestijn had niet gemogen
nu het water tot de lippen komt

ze dringen je hun wijsheid op
met geld dat vies is van beschaving
zetten zo je toekomst op de kop
in hun ontwikkelingsverslaving

maken je tot consument
laten al je kinderen leven er is
geen plaats meer op dit continent
om ieder een bestaan te geven

zo snijden zij de wortels door
uit de grond van lang geleden
jullie leren nu niet meer te
zingen uit de vooroudergebeden

wil melker
13/11/2011
www.wilmelkerrafels.deds.nl