Veel te vroeg moest jij gaan

Midden in het leven.
Nog zoveel wou je geven.
Maar het lot sloeg toe.
Lang heb je niet mogen strijden.
Je zou aan deze ziekte overlijden.
Maar zo snel en zo kort.
Het is zo oneerlijk.
Je hebt gevochten wat je kon.
Ik zal je niet vergeten.
Ik zou er zijn voor je naasten.
Ik zal ze steunen waar ik kan.
En dat ik je niet zal vergeten daar kan je van op aan.
Je was ik goed persoon.
Zo open en gewoon.
Maar je moest de strijd loslaten.
Je moest het hier verlaten.
Moeder van mijn vriendin rust zacht.