Vertel mij alsjeblieft

Wanneer ik telkens die pijnlijke blik in je ogen zie, overspoeld een gevoel van onmacht me.
Ik wil die pijn uit je ogen kussen, maar jouw houding houd me tegen.
De afstandelijkheid die je uit jegens mij, houd mij bij je vandaan, waar ben je mee bezig?
Het doet me pijn om jouw verdriet aan te zien.
Het idee jou niet te kunnen helpen doet mij pijn, en dat is niet wat noch jij noch ik verdien.
Soms, heel soms meen ik spijt in jouw ogen te lezen.
Maar dat beeld is al snel weer weg als jij me de rug toe keert, verdwenen.
Ik heb je gekend in andere tijden.
Toen we nog stonden in andere posities tegenover elkaar.
'Beste vienden voor het leven', zeiden we altijd, maar achteraf..
De tijd is niet stil blijven staan.
We groeiden op en de liefde die we hadden voor elkaar veranderde langzamerhand maar zeker in haat van jou kant.
Waarom?
Hoe ik je ook smeektte om niet te oordelen op tongen van andere,
Je bleef me keer op keer weer afwijzen toen wist ik dat alles was verandert.
Telkens als ik dacht mijn portie pijn te hebben gehad,
dan nog deed elke keer weer de blik in jouw ogen mij meer pijn in mijn hart .
Nog nooit zoveel tranen laten vallen als nu.
Terwijl ik dit nu schrijf met tranen in mijn ogen en mijn hart die vuurt,
jij die nog geen enkele meters bij me vandaan zit.
Ik kijk naar jou en zie je suf voor je uit kijken, met de vragen van hoe komt dit? .
De wallen zijn van deze afstand duidelijk te zien.
Ik zie je zuchten en weer zuchten.
Ik wil weten wat er in je omgaat, ik wil dat je je hartje bij me kunt luchten.
Lieverd, 1 ding moet je onthouden.
Mijn liefde voor jou is nooit verdwenen, ik ben nog altijd hetzelfde meisje op wie je vertrouwde.
Waar is de tijd dat je je hart bij me kan oogsten.
Ik heb de neiging om me armen om je heen te slaan om je liefdevol te kunnen troosten.
Vroeger was alles zo mooi.. Vertel mij asjeblieft, waar is die tijd?