Het duistere van de wereld.

Ik zag kinderen die hun ouders verloren door oorlogen,
dorpen die door aardbevingen tot puin werden gereduceerd,
mannen die werden verscheurd door geweer vuur,
families die verhongerde en verzwakten door de droogte.
Ik zag moorden. Ik hoorde geschreeuw. Ik voelde alle onrecht in de wereld.
Alle ziekten die de mensheid kende stroomde door mijn lichaam.
Elk gevoel van doodsangst, verdriet en hulpeloosheid wierp zich op me.
Ik voelde elke geweldadige dood met verschikklijke scherpte.
Ik zat in de auto toen Grace bij school op die auto andere botste.
Ik was die man die bij een bootongeluk verdronk in de oceaan, verpletterd door het gewicht van de golven.
Ik was Emily, die levend verzwolgen door de vlammen.
En onder dat alles hoorde ik meedogenloos gelach, waarvan ik wist dat het van de Duivel afkomstig was.
De pijn van duizenden, miljoenen mensen sneed als glasscherven door mijn lichaam. Ik was me er vaag van bewust dat ik stuiptrekkend op de vloer lag, met m'n handen tegen mijn hoofd gedrukt.
Ik was een engel en ik werd vervuld met alle pijn en duisternis van de wereld.
En ik wist dat dit MIJN dood zou worden.