Streelt met je magie

we dromen niet maar weten
ik zal het bos niet meer vergeten
en jou zo mooi in volle herfsttooi

de paden zijn gestild
met alle kleuren die de
zomerzon ooit heeft gewild

in rood en geel verveelt
de wind zich in gedartel
we lachen om dat zinloze gespartel

rusten op het rood en wit
paddenstoelen ons een ruime zit
die je zebrakousen duidelijk tonen

jij bent de fee en neemt me mee
laat fluisterzacht je sprookjes groeien
waar de oude eiken bloeiden

je lacht en streelt met je magie
langs alle bomen alleen de winter zal
het bos van jouw mysterie kunnen schonen