Geen woorden

mij,
ik zag mij in de spiegel, en las toen in m'n ogen,
m'n hele levensverhaal, zo vaak ben ik bedrogen,
tranen rolden rijkelijk, en vertelden mij als zinnen,
dat ik te kwetsbaar ben een nieuwe weg te beginnen,
zo veel pijn daar wen je aan tot dat je dit in je zelf ziet:
bloed is goed pijn is pijn, ik wil geen leven ik wil niet,
nu bekras ik m'n armen, met een mes, voor elke innerlijke wond, een litteken, die nooit meer verdwijnt, en jij bent die ene die elke keer weer verschijnt.