Strijd met mezelf

Ik heb respect voor alle mensen.
Voor al hun dromen en hun wensen.
Om dit te krijgen moet je je wel gedragen.
Want ik ga me dus echt niet tot jou niveau verlagen.
Je kan me met heel je ziel vertrouwen.
Ik zal je laten zien dat je op me kan bouwen.
Ik zal er altijd voor je zijn.
Je lachten lachen en wegnemen de pijn.
Maar dan moet je me niet voorliegen.
Mij geen pijn doen of me bedriegen.
Ik speel het makkelijk , je zal het maar moeten weten.
Dat ik mensen niet zomaar kan vergeten.
Jij kan met mij spelen, maar jij was iets voor mij.
Echt waar, jij maakte me zo blij.
Maar als jij zo blijft doen, ga dan alsjeblieft uit me ogen.
Dan had ik het toch fout, dat ik in je bleef geloven.
Ik deed mezelf pijn, ik schoof de schuld naar me toe.
En echt, van al dat gezeik werd ik zo moe.
Maar nu is alles over, het is zo ingewikkeld allemaal.
Het lijkt soms wel, alsof ik in mijn eigen leven verdwaal.
Ik vind het moeilijk om mijn eigen weg te vinden.
Zonder dat ik eerst duizenden gevoelens moet verslinden.
Maar nu ben ik alles aan het vergeten.
Ookal moet je echt blijven weten.
Je deed iets met me, zoiets raars.
Soms was het fijn, soms iets naars.
Maar nu laat ik nooit meer met me spelen,
Soms durf ik door jou me gevoelens niet meer te delen.
Volgens jou ben ik het slachtoffer, hulpeloos.
En toen je dat zei, maakte me dat zo boos.
Ik ben niet zielig, hoef geen medelijden van jou.
Maar weet dat ik nooit loog toen ik zei dat ik van je hou.