De Tijd

De Tijd.

Eens liep ik door de straten van het verregende Gouda
Mijn binnenste was vrolijker dan de omstandigheid zich deed vermoeden.
Koud was het wel maar het gevoel zat meer in de aanwezige gedachten dan dat hij er werkelijk was.

Hoe zou ik kunnen bevatten dat hier later over geschreven zou worden, en dit dan nooit volledig op papier zou kunnen brengen.
Hoelang zou het geleden zijn, of hoelang zou het geduurd hebben..?
Geen idee, het is slechts een schatting van het gevoel dat je erbij kan helpen. Frustrerend?
Wellicht, maar zeker ook verhelderend! Wie loopt er nu niet gedurig tegen de tijd aan te hikken?

De tijd is overal, niemand kan zonder, wil zonder; niemand zal aan de tijd denken zonder er iets bij te denken of te voelen. De tijd is iets ongrijpbaars, de tijd frustreert, de tijd houdt mensen in hun ban, de tijd biedt uitkomst maar vooral, voor iedereen houdt het een keer op, op zijn of haar tijd.

Waar is de tijd?
Om ieder zijn arm, een horloge heet dat ding.
Rechtsonder in dat computerscherm, rechtsboven of precies in het midden van dat mooie mobieltje, in de zoemer van de werk- en schooltijden. Die grote stationsklokken waarop het altijd later is dan gedacht, behalve als er gewacht moet worden.

Wie is de tijd?
Degenen die voor mij het dichtst bij de tijd staan zijn de nieuwslezers op de radiozenders die precies weten te vertellen dat het één of twéé minuten na het desbetreffende “zoveel-uur-nieuws” is.

Waarheen gaat de tijd?
Voor voorlopig hoop ik de 21e eeuw nog een ‘tijdje’ te doorlopen. Een ander zou hier gerust nog een avondje met deze vraag kunnen vullen, maar mijn tijd is nu wel geweest.