Krassen

soms is het zo fijn,
je woede kwijt raken door te krassen.

alleen doet het zo'n pijn,
dat ik het niet durf.

durf nu richt ik mijn woede op een ander,
waardoor het alleen maar erger wordt.

nu ben ik iedereen kwijt,
dan heb ik altijd vreselijke spijt,
dat ik niet gewoon in mama's buik ben blijven zitten!

dan hoefte niemand zich zorgen te maken over mij,
al doen ze dat ook niet echt.

alleen van onbekende kan ik nog steun krijgen,
maar verder is mijn wereld totaal ingestort.

ik wil mijn leven sluiten,
stoppen met de problemen,
maar ook dat,
durf ik niet.