Er zit een paard in mij

Er zit een paard in mij
Dat bokt en dat springt
En dat het telkens van mij wint
Het steigert en het slaat
En vervult mij met haat
Soms voel ik dat paard in mij
Ik voel hem galopperen
Ik moet nog leren
Hoe ik hem kan temmen
In mijn woede toch kan remmen
Dan ben ik dat paard
En mijn eigen ik
Die mij dan stilletjes verlaat
Dat paard maakt zich meester
Van mijn hele lijf
Hij laat me steigeren en slaan
Hij laat me niet meer gaan
Hij maakt mij woest en bang
Dat paard gaat helemaal zijn gang
Hij maakt mijn ziel zijn eigendom
Hij gaat zitten op mijn troon
Hij regeert mijn hele lijf
Hij laat mij stikken
In moeilijk verdriet
Hij laat mij liggen
Maar los laat hij niet
Hij drukt me op
Mijn schouder neer
Hij dwingt mij
En alles doet zeer
Ik wil niet meer
Ik wil weer rustig worden
Dat paard moet getemd worden
Die woede moet weg
Ik sla alles kort en klein
Maar ik wil mezelf weer zijn

Dit zijn soms wat momenten
Als dat paard mijn meester word
Hij maakt mij klein
Slaat mij aan gord
Door dat paard voel ik de pijn
Zodat ik niet mezelf kan zijn
Ik steiger zelf, begin te slaan
Waar haal ik de kracht vandaan
Dat paard snijdt, totdat het bloedt
Ik weet niet hoe ik verder moet



Het is alleen de buitenkant
Dat ik nog hetzelfde ben
Vanbinnen alles anders
Ikzelf ben er niet meer
Die blik in mijn ogen
Die tranen die niet drogen
Die handen
Strakgetrokken om mijn keel
Mijn ogen zien niet meer zoveel
Blind van woede, angst en pijn
Omdat ik niet mezelf kan zijn
Omdat ik iets doe wat voelt als pijn
Omdat ik iets word wat ik niet wil zijn
Ik haat dat paard, dat dier, dat beest
En mezelf haat ik nog het meest
Nee, als dat paard wil ik niet zijn
Ik wil een rustig paardje zijn