Mijn demon en ik

ik zweef nooit boven mezelf uit, ik vlieg
ik praat nooit voor mijn beurt, ik schreeuw
nuance is ver te zoeken in mijn verhalen
ik spuw mijn gal en overvloei alle gaten

opgekropt zit het in me als een beest in een cocon
kon ik het maar bedaren dan kwam het gecontroleerd
dan liet ik het los in de wereld met rood voor de ogen
uit kwaad geboren en opgevoed met haat die nooit is vervlogen

kijk ik lach met je, ik praat met je, raak je aan en omhels je
het klikt tussen ons dus zijn we down met je
maar hij die in mij zit, is mijn andere kant
niet zozeer mijn donkere kant, slechts andersdenkend

als ik 200 rij, trekt hij aan de noodrem
rij ik te zacht, trapt hij het gas in
soms, heel soms werken wij synchroon samen
net zo vaak als het gelijkstaan van de zon de maan en de aarde

kortom, zo op het blote oog zijn wij niet een geweldig duo
door hem wil er nog wel eens iets raars mijn mond verlaten
willen mijn handen iets verboden aanraken
en wilt mijn lichaam verschrikkelijk doch mooie dingen vervaardigen

het wil nog weleens dat ik mijzelf tegenspreek
maar dat is niet zo, dan zijn wij gewoon open baarlijk in discussie
ik geef wel eens toe aan hem, vaker dan ik wil bekennen eigenlijk
en soms gaat het fout maar vaker gaat het goed besef ik me

lijk ik soms grenzen op te zoeken, is het gestuurd door hem
dus ben ik per definitie niet verantwoordelijk voor het
hetgeen dat zich nadat incident zal gaan ontpoppen
ik kan dit niet controleren en dus ook niet stoppen

hij is net zoals ik een manager van mijn lichaam en daarom dus…
overruled hij mij wel eens bij een gebeurtenis of een klus
hij is een briljante genie, gevaarlijk en getricked
aangenaam, dit is mijn demon en ik