Sluipmoordenaar

Hij gaat zo stiekum te werk, je hebt totaal niet door dat deze aanwezig is.
Klachten komen langzaam...maar dan denk je toch niet direct "hier is heel wat mis"?
Ach.... je bent druk en gehaast en rust neem je immers niet snel.
Een uurtje naar bed, daarmee red je het de rest van de dag wel.
En je gaat maar door en door...maar jij niet alleen....
Ook die rotziekte...trekt langzaam maar doelgericht door je heen.
En dan moet je naar de dokter, onderzoeken volgen.... maar gelukkig
worden we niet direct gebeld.
Tot ineens een volle week later... op donderdagavond half tien
..een telefoontje... de diagnose is al vastgesteld.
Een klap in ons gezicht...
.Niet te bevatten dit bericht
Dit overkomt toch altijd een ander maar niet onze pa?
Hij reageert rustig....is meer bezorgd om ons, zijn kinderen en om onze ma.
Hij kreeg chemo en gelukkig sloegen die heel goed aan!
Blijdschap volop... .al bleven we er ons van bewust dat dit zo
van het een op andere moment weer mis kon gaan.
Maar dat dit zo snel ging.... nog geen maand na je laatste kuur sloeg hij weer volop toe.
Ach papa.... ook van het steeds maar terugvechten werd je zo moe.

En dan is het een maand later... je bent nu niet meer bij ons.
God heeft Zijn kind naar huis gebracht.
Je strijd is gestreden..je lijden voorbij...wij moeten zonder je verder
maar de wetenschap dat je bij God bent geeft ons kracht.
Lieve pa... vergeten zullen we je nooit en al voelen we nu veel pijn.
Dankbaar en trots zijn wij.... dat wij kinderen van jou mochten zijn.