Mijn vriend, mijn opa

Ik zat in groep 6
De school was uit
Ik liep naar mijn moeder
Ze had een bleek witte huid
Ik vroeg wat er was
Ze zij eerst geen woord
Maar thuis werd haar stilte hevig verstoord

Opa was weg
Hij was er niet meer
ik huilde zo hard
want het deed mij zo'n zeer
ik heb uren gehuild
op de bank liggen staren
ik smeekte kom terug
en ik trok aan mijn haren

en bij de crematie ben ik tranen verloren
ik keek hem nog aan
hij had spier witte oren
dit was het einde
nu was het gedaan
keek hij mij nog maar heel even aan
en toen stond ik buiten
mijn vriend die was weg
we hebben zoveel gedaan
waar verdien ik dit aan

en als ik ’s avonds de lucht in kijk
en ik honderden sterren zie
dan voel ik me rijk
want opa’s verdwijning is onder de knie.



dit gedicht is voor mijn opa die op 7 november 2006 overleed maar voor altijd bij mij zal blijven.